Polski przemysł lotniczy sięga swymi tradycjami niemal samych narodzin światowego lotnictwa. W 1910 roku w Warszawie założono wytwórnię samolotów „Aviata". W listopadzie 1918 roku utworzono w Warszawie zakład pod nazwą Centralne Warsztaty Lotnicze. W 1920 roku powstaje wytwórnia samolotów: Zakłady Mechaniczne Plage i Laśkiewicz w Lublinie. W 1936 roku po upaństwowieniu zmieniono nazwę tychże zakładów na: Lubelska Wytwórnia Samolotów (LWS). Następne wytwórnie powstały w 1923 roku: Podlaska Wytwórnia Samolotów (PWS) w Białej Podlaskiej i Wytwórnia „Samolot" w Poznaniu. Pierwszą państwową wytwórnią samolotów były Państwowe Zakłady Lotnicze (PZL) w Warszawie, utworzone w 1928 roku.
Historia powstania zakładu lotniczego w Świdniku wywodzi się z roku 1938, co związane jest z powstaniem tutejszego lotniska. 4 czerwca 1939 roku odbyło się oficjalne otwarcie i poświęcenie szkoły pilotów Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej przy lotnisku w Świdniku. Obiekt szkoły i hangary posłużyły jednakże tylko do września 1939, gdyż zostały zniszczone podczas bombardowania.
W okresie okupacji lotnisko i szkoła były wykorzystywane przez Niemców, a przed wycofaniem się w 1944 roku zostały doszczętnie zniszczone. W oparciu o tradycje międzywojennego przemysłu lotniczego Lubelszczyzny, wywodzące się z dawnej Lubelskiej Wytwórni Samolotów i Podlaskiej Wytwórni Samolotów, jak również wykorzystując bazę w postaci lotniska, władze państwowe podjęły decyzję o lokalizacji i budowie przedsiębiorstwa lotniczego w Świdniku.
Prace projektowe rozpoczęto w pierwszym półroczu 1949 roku, a pierwsze założenia zostały opracowane w miesiącach kwiecień-czerwiec tegoż roku, przez Wydział Inwestycji i Odbudowy Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego - Warszawa Okęcie, będący w ówczesnym czasie głównym inwestorem odbudowy i rozbudowy krajowego przemysłu lotniczego.
Założenia te, 30 czerwca 1949 roku, przesłano do Biura Projektowania Zakładów Przemysłowych „Prozamet" w Gliwicach, gdzie przystąpiono do wstępnych prac nad opracowaniem dokumentacji technicznej, w postaci założeń ogólnych oraz projektu budowy Zakładu Nr 5 w Świdniku. Do wykonania projektów technicznych i realizacji budowy od maja 1950 roku do grupy projektantów dołączono m.in. Zakład Mechaniki Budowli Politechniki Gdańskiej i Poznańskiej, Warszawskie Biuro Projektów Budownictwa Przemysłowego.
Dnia 1 stycznia 1951 roku Centralny Zarząd Przemysłu Sprzętu Komunikacyjnego w Warszawie, w oparciu o Uchwałę Rady Ministrów, Zarządzenie Ministra Przemysłu Ciężkiego z dnia 14.12.1950 roku powołał Zakład WSK Nr 5 w Świdniku. Największe nasilenie prac budowlanych miało miejsce w latach 1950-1953.
Pierwsze hale zbudowano w latach 1950-1952, z konstrukcji przeniesionych z Krzesin koło Poznania, zaś od roku 1953 oddano do użytku podstawowe obiekty produkcyjne, pomocnicze i usługowe. W 1951 roku Wytwórnia otrzymała zadanie obejmujące uruchomienie produkcji metalowego samolotu myśliwskiego MIG-15, na licencji radzieckiej, z silnikiem odrzutowym.
Po dostarczeniu dokumentacji licencyjnej MIG-15, w skład której wchodziły: kompletne rysunki konstrukcyjne, szczegółowe procesy technologiczne, rysunki oprzyrządowania i narzędzi, warunki techniczne, normy i inne procesy pomocnicze, przystąpiono do tłumaczenia tychże materiałów i adaptacji do warunków miejscowych. Równolegle tę samą produkcję uruchamiano w WSK Mielec, gdzie także wykonywano tłumaczenia i szkolono pracowników WSK Świdnik.
Pod koniec 1952 roku ówczesny Centralny Zarząd Przemysłu Sprzętu Komunikacyjnego dokonał zasadniczych zmian w strukturze produkcji WSK Świdnik. Zdecydowano, że Swidnik z zakładu finalnego stanie się kooperantem Mielca, wykonując tylko: skrzydła, statecznik, łoże silnika, lawetę i fotel pilota. W 1952 roku wyprodukowano pierwsze skrzydła i usterzenia, które przekazano do WSK Mielec, gdzie odbywał się montaż tych samolotów, nazwanych u nas LIN-1. W 1953 roku uruchomiono jeszcze wykonawstwo tylnej części kadłuba.
Jeszcze w 1953 roku zakład prowadził wstępne studia nad ewentualnym uruchomieniem produkcji sprężarek chłodniczych, a także samolotu TS-8 „Bies". Jednakże w 1954 roku świdnicki zakład wytypowano ostatecznie na pierwszego i jedynego producenta śmigłowców. Drugim profilem produkcyjnym stała się oprócz wytwarzania śmigłowców produkcja motocykli.
W pierwszej kolejności przystąpiono do przygotowania licencyjnej produkcji śmigłowca Mi-1, w drugiej do uruchomienia produkcji motocykla MO6, z silnikiem o pojemności skokowej 125 cm3. Podobnie jak w przypadku uruchomienia produkcji MIG-15, należało przetłumaczyć i adoptować dokumentacje rosyjską na śmigłowiec Mi-1.
Choć seryjne śmigłowce, całkowicie wykonane w Świdniku, zaczęły opuszczać zakład w 1957 roku, to pierwsze cztery dostarczone w częściach przez licencjodawcę były gotowe w 1956 roku. Od tego czasu Świdnik stał się ówcześnie jednym z sześciu producentów śmigłowców na świecie.
W dniu 28 września 1957 odbyła się uroczystość nadania świdnickiej wytwórni imienia słynnego konstruktora lotniczego inż. Zygmunta Puławskiego. Od tej chwili pełne brzmienie nazwy zakładu brzmi: Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego imienia Zygmunta Puławskiego „PZL-Świdnik". W 1958 roku przed główną bramą wjazdową ustawiono cokół, a na nim wykonany w metalu model samolotu myśliwskiego P-7, konstrukcji inż. Z. Puławskiego.
WSK Świdnik było przedsiębiorstwem wielozakładowym, w skład którego wchodziły: Zakład macierzysty w Świdniku z Zakładem Produkcji Lotniczej, Zakładem Produkcji Motoryzacyjnej, Zakładem Usług Agrolotniczych oraz Ośrodkiem Badawczo-Rozwojowym Sprzętu Komunikacyjnego i powstałym w 1969 Zakładem Terenowym w Tomaszowie Lubelskim.
Oprócz sprzętu lotniczego WSK Świdnik wytwarzała szereg innych wyrobów. Najszerzej wytwarzanym był motocykl. Rozpoczęcie produkcji pojazdu jednośladowego nastąpiło w 1954 roku. W następnym roku wyprodukowano 3126 sztuk motocykli WSK. W roku 1963 z ówczesnego Związku Radzieckiego przejęto licencję na produkcję śmigłowca Mi-2
Seryjna produkcja śmigłowca Mi-2 została rozpoczęta w 1965 roku.
W latach 1972-1977 w WSK „PZL-Świdnik" uruchomiono i prowadzono produkcję wyczynowego szybowca SZD-30 Pirat. Po zakończeniu produkcji w Świdniku przekazano ją do SZLS Delta Bielsko Biała, skąd pochodziła konstrukcja tego szybowca.
Przedsiębiorstwo WSK Świdnik było też wytwórcą od roku 1967 pomp i sprzęgieł do samochodów ciężarowych JELCZ i autobusów na licencji BERLIET oraz chłodni instalowanych na podwoziach samochodów STAR i JELCZ.
Zarządzeniem Ministra Przemysłu Maszynowego został utworzony z dniem 17 sierpnia 1967 roku przy WSK Świdnik - Zakład Doświadczalny Budowy Śmigłowców. Działalność zakładu doświadczalnego związana była z realizacją tematów modernizujących i rozwijających konstrukcyjnie produkowane wyroby, uruchamiając nowe ich wersje.
Zadania te realizowane były z Moskiewskim Zakładem Śmigłowcowym, Instytutem Lotnictwa, Politechniką Warszawską, Politechniką Krakowską, Uniwersytetem Marii Curie-Skłodowskiej, Wojskową Akademią Techniczną. Następnie na podstawie Zarządzenia Ministra Przemysłu Maszynowego z dnia 18 marca 1972 roku Zakład Doświadczalny WSK został przekształcony w Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Sprzętu Komunikacyjnego. Profil działalności ośrodka na tle bazy badawczo-rozwojowej branży lotniczej ukierunkowany został głównie na kompleksowe prowadzenie prac badawczo-rozwojowych, konstrukcyjnych, technologiczno-projektowych i doświadczalnych w zakresie śmigłowców i motocykli.
Z udziałem OBR i Zakładu Terenowego w Tomaszowie Lubelskim oraz Zakładu Terenowego w Lubowidzu realizowano produkcję wyrobów motoryzacyjnych. Zakład w Tomaszowie produkował głównie części i zespoły motocyklowe, natomiast zakład w Lubowidzu lotnicze elementy z laminatów.
Przełomowym momentem w historii zakładowego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego był rok 1974. Wówczas rozpoczęto po raz pierwszy w kraju prace nad własnym projektem śmigłowca. Były to prace nad powstaniem konstrukcji śmigłowca PZL-Sokół.
W roku 1976 uruchomiono w WSK Świdnik wytwarzanie zespołów rosyjskiego aerobusu IŁ-86 (później także do IŁ-96): sterów kierunku i wysokości oraz lotek.
Wprowadzone zostały nowe dla zakładu technologie: klejenie zespołów o dużych gabarytach, obróbkę mechaniczną skomplikowanych kształtów.
Wynikiem tej kooperacji było późniejsze uruchomienie w Świdniku produkcji kadłuba i innych zespołów samolotu AN-28.
Do początku lat osiemdziesiątych w WSK Świdnik wyprodukowano łącznie ponad 5000 szt. śmigłowców Mi-2, ponad 2 mln. sztuk motocykli, ponad 70 tys. szt. sprzęgieł.
